กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูฉิงนั่งอยู่ในรถ มองร่างเล็ก ๆ ของหานเหมยที่กระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถด้วยสายตาเย็นชา
เปลือกตาของจ้าวหมิงเซียงกระตุกไม่หยุด เธอฉีกกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งมาแปะไว้บนเปลือกตา เป็นการบอกว่ากระตุกไปก็เปล่าประโยชน์
ตอนโทรศัพท์ที่บ้านดังขึ้น เธอตกใจจนแทบไถลจากโซฟาลงไปกองกับพื้น ลูบหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้น
“ฮัลโหล?”
“……”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?” จ้าวหมิงเซียงตกใจจนหน้าซีด เสียงสั่นเครือ “เสี่ยวเหมยของฉันไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“กำลังช่วยชีวิตอยู่!”
จ้าวหมิงเซียงวางสาย มือที่ถือหูโทรศัพท์สั่นไม่หยุด เธอกดหมายเลขอยู่หลายครั้งกว่าจะกดถูก สายแรกต่อไปยังโทรศัพท์ต่อสายกลาง เธอร้องไห้พลางพูดว่า “รีบต่อสายไปหาคุณหานให้ฉันที”