กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเว่ยตงจ้องมองแววตาเร่าร้อนของหลัวจือเซี่ย แววตาค่อย ๆ หมองลง ก้มสายตาลง แล้วยิ้มเยาะตัวเองเบา ๆ
ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นชาติกำเนิดหรือเงื่อนไขอะไร เฮ่อสิงโจวก็ดีกว่าเขาทั้งนั้น
หลัวจือเซี่ยชอบเขาก็ไม่แปลก
แต่ทว่า สภาพการณ์ของเฮ่อสิงโจว…
เจียงเว่ยตงมองหลัวจือเซี่ยอย่างกังวล เห็นเธอเดินไปนั่งชิดเฮ่อสิงโจว ยกกาน้ำชารินชาให้เขา
เฮ่อสิงโจวขยับหลบไปข้าง ๆ เสียงแหบพร่า “ขอบคุณ!”
“ไม่เป็นไร!” หลัวจือเซี่ยมองมือเรียวยาวข้อนิ้วชัดของเฮ่อสิงโจวที่ยกถ้วยชาขึ้น ใจก็เพ้อไปว่า ถ้ามือนี้จับมือเธอ จะรู้สึกอย่างไรนะ
หม่าชิงซานก็เห็นว่าผิดปกติ จึงฉุดเจียงเว่ยตงลุก “ไป พวกเราช่วยหวยจิ่นทำอาหาร มาหลายคนขนาดนี้ จะปล่อยให้เขาคนเดียวเหนื่อยไม่ได้”