กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของเจี่ยวั่งชวนตกลงบนมือที่ว่างเปล่าของอวี๋เจาตี้ รอยยิ้มแข็งค้างไปเล็กน้อย
เขามองลั่วเวยอย่างสงสัย
ก็ไม่ใช่หรือที่บอกว่าเอาของฝากพิเศษมามากจนถือไม่ไหว
ลั่วเวยแกล้งทำเป็นไม่เห็นสายตาสงสัยของเจี่ยวั่งชวน ควงแขนแม่พูดว่า “แม่ เดินทางไกลขนาดนี้แม่ต้องเหนื่อยแน่ พี่วั่งชวนได้ยินว่าแม่มาดีใจมาก ถึงกับมาต้อนรับแม่ที่สถานีรถไฟเป็นพิเศษ”
อวี๋เจาตี้มองเจี่ยวั่งชวน “ชวนหวาจื่อ แม่ของแกโม้อยู่ที่หมู่บ้านตลอดว่าลูกเก่งมาก ตอนนี้เป็นนายทหารแล้ว สมกับคำล่ำลือจริง ๆ สง่าผ่าเผย”
อวี๋เจาตี้สำรวจเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบของเจี่ยวั่งชวน แล้วเหลือบมองลั่วเวยด้วยความเสียดายเล็กน้อย