กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูฉิงพยักหน้า มองไปทางโจวหวยจิ่น “ไปกันเถอะ”
เหล้าที่โจวหวยจิ่นดื่มตอนเที่ยง ตอนนี้สร่างไปนานแล้ว
ขากลับเป็นโจวหวยจิ่นที่ขับรถ ซูฉิงนั่งเบาะหลัง ยื่นมือออกนอกหน้าต่างรถ ยิ้มโบกมือลาลูกสาวกับลูกชาย
เด็กทั้งสองก็โบกมืออ้วน ๆ กล่าวลากับแม่
พอไม่เห็นเด็ก ๆ แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าซูฉิงหายวับภายในวินาทีเดียว น้ำตาไหลรินลงมา
เธอยกมือขึ้นเช็ด หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างรถ
“พี่หวยจิ่น” หานเหมยยืนรอโจวหวยจิ่นอยู่ที่ประตูใหญ่เขตบ้านพักตลอด ฟ้ามืดแล้วก็ยังไม่เห็นเขาขับรถออกมา นึกว่าเขากลับไปนานแล้ว
พอเห็นรถเขาแล่นมา รีบไปยืนกลางถนน กางแขนสองข้างโบกรถ