กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าหานเหมยเปลี่ยนไป เธอฝืนทนความเจ็บเดินออกจากห้องผู้ป่วย ก็เห็นซูฉิงยืนอยู่ตรงประตูห้องพยาบาล ยกโทรโข่งทวงเงินจากเธอ ภาพตรงหน้าพลันมืดวูบจนแทบล้มลงกับพื้น
ฟางเหมยยืนอยู่ข้างหานเหมยพอดี จึงรีบประคองเธอไว้
“หมอหาน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ถึงกับยักยอกเงินที่ผู้การโจวให้สหายซูเลยหรือ?
ฟางเหมยมองหานเหมยด้วยสายตาที่บรรยายความรู้สึกได้ยาก
หานเหมยยืนทรงตัวได้แล้วก็หันไปมองคนที่ประคองเธอโดยไม่รู้ตัว พอสบเข้ากับสายตาดูแคลนของฟางเหมย สีหน้าก็หม่นลงทันที
ฟางเหมยรีบเก็บอารมณ์ ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วถามเสียงเบาว่า “หมอหาน ต้องการให้ฉันโทรหาพ่อแม่คุณไหม?”
“ไม่ต้อง!” หานเหมยตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง