กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานกุ้ยหลานมองจางจื้อจงราวกับมองคนปัญญาอ่อน “ช่วยแกน่ะหรือ? แกก็แค่ความผิดฐานพยายามปล้น อย่างมากก็ถูกกักตัวสักพัก ถ้าช่วยแก แล้วเปิดเผยหานหงป๋อ ตระกูลหานก็จบสิ้น แกจะได้อะไรขึ้นมา?”
จางจื้อจงอึ้งไป
ใช่สิ ถ้าหานหงป๋อจบ ก่อนที่จางเหล่ยจะออกมา ใครจะเลี้ยงเขา?
จางจื้อจงจ้องหานกุ้ยหลานอย่างดุร้าย “ช่วงนี้ฉันไม่อยู่ แกอยู่ให้เรียบร้อย อย่าไปพบหานหงป๋อบ่อยนัก ได้ยินไหม?”
“คุณคิดว่าเรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองได้หรือ?” หานกุ้ยหลานยิ้มขื่น
จางจื้อจง “…”
เธอกัดฟัน “เอาละ ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง บอกเขาไปด้วย ช่วงนี้ถึงฉันจะถูกกักอยู่ข้างใน แต่สิ่งที่เขาควรให้ฉัน ขาดไม่ได้แม้แต่เฟินเดียว”
หานกุ้ยหลานพยักหน้า ออกจากสถานีตำรวจก็ตรงไปที่ลานบ้านแห่งหนึ่ง