กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ถังถัง” หานเหมยจูงตู้เนี่ยนชู เดินมาหน้าซูฉิงด้วยสีหน้าซูบซีดอิดโรย
สองแม่ลูกใส่เสื้อผ้าเก่าซอมซ่อเรียบ ๆ ต่างจากลุคแต่งตัวฉูดฉาดของพวกเธอเมื่อก่อนอย่างมาก อีกทั้งหานเหมยยังตั้งใจแต่งหน้าให้ดูเศร้าโศกเหมือนเพิ่งมีพ่อแม่ตาย จึงดึงดูดสายตาทุกคนที่หน้าโรงเรียน
พอเห็นแบบนี้ ก็นึกได้ว่านี่ไม่ใช่สองแม่ลูกที่มาขอโทษเมื่อวานหรอกหรือ
นี่มันยังมีตอนต่ออีกหรือ?
บรรดาพ่อแม่ขาเม้าท์ก็ไม่รีบกลับ ต่างยืนอยู่หน้าโรงเรียนมองดู
เป็นจิ้งจอกพันปีกันทั้งนั้น จะมาแสร้งเป็นกระต่ายขาวน้อยอะไร
ซูฉิงมองแวบเดียวก็ออกว่าหน้ากากแห่งความเศร้าโศกและสำนึกผิดบนใบหน้าหานเหมยนั้น แต่งหน้าขึ้นมา
ยุคนี้น้อยคนที่จะแต่งหน้า คนที่แต่งหน้าเป็นยิ่งน้อยลงไปอีก