กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางจื้อจงฝืนยิ้มประจบ รอยยิ้มของเขาแฝงความอำมหิตที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกต
เขาจับมือหานหงป๋อไว้ทั้งสองข้าง “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง พี่จะปล่อยให้ผมตายโดยไม่ช่วยไม่ได้”
หานหงป๋อหันมองไปรอบ ๆ กลางดึกสงัดไร้เงาผู้คน เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนดึงจางจื้อจงเข้าบ้าน
จางจื้อจงกระหายน้ำมาก เมื่อเห็นน้ำชาที่ชงไว้บนโต๊ะกลาง เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นดื่มอึก ๆ ทันที
“อ้าว นั่นถ้วยของฉัน...” หานหงป๋อยังพูดไม่ทันจบ จางจื้อจงก็ดื่มน้ำจนหมดแล้ว
เขาชูถ้วยเปล่าโบกไปมาตรงหน้าหานหงป๋อ “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง มีน้ำอีกไหม? ฉันกระหายน้ำมาก”
หานหงป๋อมองจางจื้อจงที่ไม่รู้จักพิถีพิถัน ก่อนรินน้ำชาให้เขาอีกถ้วยอย่างจนใจ