กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายแดน ค่ายทหาร
โจวหวยจิ่นกำลังเก็บของอยู่ เจียงเว่ยตงก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
เขามีสีหน้ากระวนกระวาย “พี่โจว องค์หญิงเนี่ยนชูโทรหาคุณ เธอเอาแต่ร้องไห้และไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ทำเอาผมเหงื่อแตกไปทั้งตัว”
“เนี่ยนชู?” มือของโจวหวยจิ่นชะงัก “ไม่ใช่หมอหานโทรหาผมหรือ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน” เจียงเว่ยตงส่ายหน้า “พอรับสายก็ได้ยินเสียงร้องไห้ขององค์หญิงน้อยเนี่ยนชู เหมือนเธอได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง เอาแต่ร้องเรียกว่าจะหาพ่อโจว”
โจวหวยจิ่นวางเสื้อผ้าที่พับไปได้ครึ่งหนึ่งลง แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปยังห้องทำงานข้าง ๆ
“เนี่ยนชู?”
“พ่อโจว ฮือ ๆ …” ตู้เนี่ยนชูกอดกระบอกโทรศัพท์ ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น โจวหวยจิ่นเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง