กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เมื่อกี้ฉันน่าจะข่วนเจี่ยวั่งชวนให้มากกว่านั้นอีกสักหลายที อย่างน้อยก็ข่วนจนหน้าพังไปเลย” หลัวจือเซี่ยพูดอย่างเคียดแค้น
“แล้วจากนั้นล่ะ?” ซูฉิงถามย้อน “ถึงตอนนั้นเขาก็จับเธอเข้าไปอีกน่ะสิ”
หลัวจือเซี่ยเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดว่า “หรือเราจะยอมให้คนสารเลวแบบนี้รังแกอยู่แบบนี้?”
เห็น ๆ อยู่ว่าลั่วเวยเป็นฝ่ายลงมือก่อน แต่สุดท้ายอวิ๋นเช่อกลับต้องรับผิดชอบทุกอย่าง
“วิธีจัดการคนมีตั้งหลายแบบ จะลงมือต่อหน้าก็ได้ จะเล่นงานลับหลังก็ได้” ซูฉิงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น ก่อนพูดอย่างไม่รีบร้อน
ดวงตาของหลัวจือเซี่ยเป็นประกาย “แล้วต้องจัดการยังไง?”
…
“ป้าคะ อวิ๋นโจวกับถังถังล่ะ?”