เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มาที่นี่ทำไม?” หานเหมยถามอย่างไม่พอใจ “ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรือว่า ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญก็อย่ามาหาฉัน?”
“เรื่องด่วนถึงชีวิต!” จางเหล่ยเบิกตาด้วยความหวาดกลัว เหงื่อท่วมศีรษะ
เหงื่อบนใบหน้าของเขาราวกับเพิ่งล้างหน้ามา
ไม่ใช่เพราะอากาศร้อนขนาดนั้น แต่เป็นเพราะเขาร้อนใจ
เมื่อได้ยินจางเหล่ยพูดเช่นนั้น หานเหมยจึงใช้กุญแจเปิดประตู เชิญจางเหล่ยเข้ามา
“เนี่ยนชู ลูกเข้าไปทำการบ้านในห้องก่อนนะ แม่จะคุยกับพี่ชายของแม่สักหน่อย” หานเหมยหิ้วกระเป๋านักเรียนของลูกสาวเข้าไปในห้องนอน ให้เธอนั่งทำการบ้านที่โต๊ะ จากนั้นจึงออกมาปิดประตู แล้วเดินไปหาจางเหล่ยที่นั่งอยู่บนโซฟา
จางเหล่ยลุกขึ้นทันทีแล้วพูดอย่างกระวนกระวาย “เสี่ยวเหมย คราวนี้เธอต้องช่วยพี่นะ”
“เกิดอะไรขึ้น?” หานเหมยนั่งลงบนโซฟาแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ