กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สหายซู” หานเหมยพูดทั้งตาสีแดง “เธอเข้าใจฉันผิดจริง ๆ นะ ฉันกับพี่หวยจิ่นโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก หลังจากฉันหย่า เขาก็ดูแลฉันกับลูกสาวมาโดยตลอด”
“ตอนนี้เขาออกปฏิบัติภารกิจไม่อยู่ เธอย้ายตามสามีมา ฉันก็ควรดูแลเธอสิ”
คำพูดนี้ฟังดูไม่มีที่ติ
ถ้าหานเหมยซ่อนแววเย้ยหยันในดวงตานั้นไว้ได้แนบเนียน ไม่ให้ซูฉิงจับได้ ซูฉิงก็คงเชื่อ
“ดูแลฉัน? เธอจะดูแลฉันในฐานะอะไร” ซูฉิงพูดเสียงเย็น “ในฐานะเมียน้อยหรือบ่าวอย่างนั้นหรือ”
“ซูฉิง เธออย่าเกินไปนัก” เห็นหานเหมยถูกรังแกจนเป็นแบบนี้ ลั่วเวยก็ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เอาตัวบังหานเหมยไว้ข้างหลัง