กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 325: เก้ามหามรรคา
ต้นไม้ยักษ์ต้นนั้นยังคงเติบโตอย่างไม่หยุดยั้ง
มันไม่ได้ยื่นกิ่งก้านออกมาโจมตีผู้บำเพ็ญคนใดโดยตรง ทว่าเพียงแค่การดำรงอยู่และการหายใจของมัน ก็เป็นการรุกรานสิ่งมีชีวิตทั้งหมดระหว่างฟ้าดินอย่างโหดร้ายที่สุดแล้ว
มันประหนึ่งฟองน้ำที่พองขยายไม่สิ้นสุด ดูดกลืนปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง
พื้นที่สำหรับอยู่รอดที่เหล่าผู้บำเพ็ญพึ่งพา กำลังถูกต้นไม้ยักษ์ประหลาดต้นนี้กลืนกินไปทีละน้อย
“รอต่อไปไม่ได้แล้ว!”
ท้ายที่สุด ผู้บำเพ็ญมารผู้หนึ่งซึ่งมีอารมณ์ร้อนแรงก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขานูนแน่น เส้นเลือดปูดโปน เขาส่งเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดังลั่น ก่อนจะพุ่งตัวออกไปในพริบตา ซัดหมัดใส่ลำต้นที่ดูธรรมดาสามัญนั้น!
“ตูม—!”
ยามที่กำปั้นสัมผัสเปลือกไม้ แทนที่จะเกิดเสียงระเบิดรุนแรงราวทำลายทุกสิ่ง กลับเหมือนโคลนจมหายลงในมหาสมุทร ไม่อาจก่อให้เกิดแม้แต่ระลอกคลื่น