บทที่ 307: เทวปราณพิสุทธิ์หยางแห่งฮ่าวเทียน

บทที่ 307: เทวปราณพิสุทธิ์หยางแห่งฮ่าวเทียน

“ท่านผู้นำ ห้ามเด็ดขาด!”

จางหมาง คนสนิทของกุยเยี่ยน เห็นว่ากุยเยี่ยนโยน “จานผีสะกดพฤกษา” ออกไปจริง ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รีบร้อนกล่าวว่า

“สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ จะมอบให้คนนอกโดยง่ายได้อย่างไร! ยิ่งไปกว่านั้น...”

เขาหันไปมองเวทีประลองอย่างกระวนกระวาย

“ท่านผู้นำ โปรดดู! ฟางหมิ่นบนเวทีใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว! เกรงว่านางคงยื้อได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูป! ต่อให้ศิษย์น้องมีพรสวรรค์โดดเด่นเพียงใด ก็ไม่มีทางเรียนรู้วิธีใช้มันได้ภายในเวลาสั้นเพียงนี้!”

เมื่อหลิวเจินเจินได้ยินเช่นนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ รีบเพ่งสมาธิมองไป

เป็นดังที่คาด บนเวทีประลองลำดับที่สิบ สถานการณ์การต่อสู้กำลังพังทลาย หญิงผู้บำเพ็ญคนหนึ่งที่กำลังฝืนต้าน ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด แสงมารคุ้มกายของนางหม่นมัวไร้ประกายไปนานแล้ว

แขนข้างหนึ่งของนางถูกเถาวัลย์แทงทะลุ ส่วนขาอีกข้างก็ถูกรากไม้พันรัดจนขยับไม่ได้ ต้นไม้ยักษ์รูปร่างมนุษย์เบื้องหน้ากำลังควบคุมกิ่งก้านที่ปกคลุมทั่วฟ้า ทิ้งบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกไว้บนร่างนางครั้งแล้วครั้งเล่า

หากเป็นเช่นนี้ อย่าว่าแต่ครึ่งก้านธูปเลย เกรงว่าไม่เกินสิบลมหายใจ นางก็คงถูกทรมานจนตายทั้งเป็น!