บทที่ 305: จางหมาง

บทที่ 305: จางหมาง

เมืองวั่งอัน บนลานประลอง

ศึกยื้ออันแปลกประหลาดนั้นยังคงดำเนินต่อไป

ผู้บำเพ็ญมารจากหุบเขาโลหิตสังเวยผู้นั้นยึดมั่นในแก่นแท้ของการ “หลบอย่างเดียวไม่โจมตี” อย่างถึงที่สุด ไม่ว่าศิษย์เขาห้าธัญพืชที่อยู่ตรงหน้าจะบุกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเพียงใด เขาก็ยังคงเคลื่อนกายหลบหลีกไปมาอย่างลื่นไหล คอยปัดป้องรับมือซ้ายทีขวาที

ทว่าด้านล่างลานประลอง หัวใจของเหล่าคนจากสำนักมารกลับค่อย ๆ จมดิ่งลงตามกาลเวลาที่ผ่านไป

แม้จะยังถ่วงสถานการณ์เอาไว้ได้

แต่หากพวกเขาสูญเสียกำลังเสริมทั้งหมดไป

เช่นนั้นแล้ว พวกเขาจะแตกต่างอะไรจากการรอความตาย?

“ท่านกุ่ยเยี่ยน...”

“ท่าน! โปรดพูดอะไรสักคำเถิด!”