บทที่ 303: ความนุ่มนิ่ม

บทที่ 303: ความนุ่มนิ่ม

คำถามของหลิวเจินเจินทำให้กุ่ยเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน

“แม้จิตสัมผัสจะถูกบิดเบือน ก็ยังรับรู้ได้อย่างนั้นหรือ?”

น้ำเสียงของกุ่ยเยี่ยนยังคงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความลังเลอยู่เล็กน้อย “แท่นวัฏสงสารเป็นสมบัติล้ำค่าของภูผาอู่กู่ เมื่อมันถูกกระตุ้นขึ้น ที่นี่ก็จะกลายเป็นโลกหนึ่งขึ้นมาเอง ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก”

เขาเหลือบมองม่านกั้นไร้รูปลักษณ์ชั้นนั้น “เมื่อครู่เจ้าก็ลองแล้วเช่นกัน ม่านกั้นนี้บิดเบือนกาลอวกาศ ปิดผนึกประสาทสัมผัสทั้งห้า คนภายนอกมองไม่เห็นพวกเรา และพวกเราก็ไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกเช่นกัน หากจิตสัมผัสแตะต้องมัน ก็จะถูกพลังแห่งวิถีชักนำสู่ความว่างเปล่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ คนที่เจ้าพูดถึงจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้าได้อย่างไร?”

หลิวเจินเจินสบสายตาเขา หัวใจพลันสะท้านวูบ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “ถ้าเกิดว่าเขารับรู้ได้เล่า?”

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” กุ่ยเยี่ยนตัดบทนางอย่างหนักแน่น “เว้นเสียแต่ว่า...”