บทที่ 297: ถ่วงเวลา

บทที่ 297: ถ่วงเวลา

ทันทีที่หลิวเจินเจินกล่าวเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญมารรอบข้างต่างพากันมองมาด้วยสายตาเยาะหยัน

“ศิษย์น้อง หรือว่าเจ้าจะตกใจจนเสียสติไปแล้ว?” หญิงผู้บำเพ็ญที่พูดมากคนนั้นเป็นคนแรกที่เอ่ยคัดค้าน “เจ้าถามเรื่องนี้ไปทำไม? ท่านกุ่ยเยี่ยนก็บอกแล้วว่า พวกเราไม่มีใครฝึกวิชานั้นได้! ต่อให้เจ้ารู้แล้ว จะทำอะไรได้?”

“นั่นสิ!” ผู้บำเพ็ญมารอีกคนกล่าวสมทบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากการยอมจำนนต่อชะตากรรม “ตอนนี้พวกเราเป็นปลาติดอยู่ในไห ต่อให้ส่งข่าวออกไปก็ยังทำไม่ได้ หรือเจ้าจะหวังให้จู่ ๆ มีผู้ช่วยชีวิตที่ฝึกเคล็ดเทพคังหยางแห่งฮ่าวเทียนโผล่ลงมาจากฟ้ากัน?”