บทที่ 277: เถาวัลย์หนวดมังกร

บทที่ 277: เถาวัลย์หนวดมังกร

เหวินหลินลิงโลดอยู่ในใจ รีบโคจรพลังวิญญาณภายในกายจนร่างกายพลันเบาหวิวขึ้นหลายส่วน จากนั้นกระโดดไต่ขึ้นไปไม่กี่ครั้ง ก็มาถึงเบื้องหน้ารอยแยกบนผาหิน

ภายในรอยแยกลึกนั้น มีดอกไม้ประหลาดขนาดเพียงเท่าฝ่ามือหลายต้นกำลังเติบโตอย่างเงียบงัน

กลีบดอกมีสีขาวเงินโปร่งแสง ภายใต้แสงจันทร์ พวกมันส่องประกายระยิบระยับ คล้ายรวบรวมดวงดาวเต็มผืนฟ้ามาอัดแน่นไว้ในพื้นที่เล็กกระจ้อยนี้ งดงามเสียจนแทบทำให้ผู้คนหยุดหายใจ

นี่ก็คือ วัตถุดิบสำคัญสำหรับหลอมโอสถชำระจิตขั้นหนึ่ง—ดอกซิงอิ๋น!

เหวินหลินข่มความตื่นเต้นในใจอย่างสุดกำลัง ยื่นมือออกไปเก็บดอกวิญญาณเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง

เขาใช้พลังวิญญาณอ่อนโยนห่อหุ้มดอกวิญญาณหลายต้นนั้น แล้วเก็บขึ้นมาพร้อมรากและดินโดยสมบูรณ์ เกรงว่าจะทำให้มันเสียหายแม้เพียงเล็กน้อย

จากนั้น เขาก็นำดอกซิงอิ๋นที่เก็บมาใส่ลงในกล่องหยกซึ่งเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนค้นหารอบบริเวณต่อ และก็พบรอยแยกบนผาหลายแห่งที่มีดอกซิงอิ๋นงอกอยู่ตามคาด

จำนวนดอกซิงอิ๋นในสถานที่แห่งนี้ มากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

มือของเขาว่องไวไม่น้อย ไม่นานก็เก็บได้เต็มกล่องใหญ่กล่องหนึ่ง