บทที่ 263: บันทึกชีวิตดุจฝัน

บทที่ 263: บันทึกชีวิตดุจฝัน

ฉินอี๋และโจวไห่รุ่ยยืนเคียงข้างกันอยู่ตรงทางเข้าของเมืองผิงหยาง

เมื่อทอดสายตามองออกไป ถนนที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียวทอดยาวไปไกล บ้านเรือนสองฝั่งเรียงรายเป็นระเบียบ แม้กำแพงจะดูเก่าและด่างพร้อยอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอมองออกว่าในอดีตเคยเป็นระเบียบเรียบร้อยเพียงใด

ภายในเมืองมิได้คึกคักอึกทึกนัก ทว่าก็ยังมีผู้คนสัญจรไปมา ทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต

“ข้ามองไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดเลย” ฉินอี๋ละสายตากลับมา หันไปมองโจวไห่รุ่ยที่อยู่ข้างกาย พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ที่นี่แม้จะดูเงียบเหงาไปบ้าง แต่ก็มีผู้คนอาศัยอยู่จริง ๆ หากมิใช่ศิษย์พี่บอกด้วยตนเอง ข้าคงคิดว่าเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ของคนธรรมดาแห่งหนึ่ง”