บทที่ 227: จินว่านไฉ

บทที่ 227: จินว่านไฉ

เสียงนั้นเจือความหยอกเย้า ทั้งยังแฝงความมั่นใจที่ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดกังขา ดังขึ้นจากด้านหลังของหลิวเจินเจินอย่างกะทันหัน

นางใจสะท้าน รีบหันกลับไปมอง

บนเนินทรายที่อยู่ไม่ไกล ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบงัน

นั่นคือสตรีนางหนึ่ง สวมชุดรัดรูปสีทองที่ตัดเย็บได้พอดีตัว ขับเน้นเรือนร่างสูงระหงและส่วนเว้าส่วนโค้งของนางออกมาอย่างชัดเจน

ดวงตาของนางเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางยังประดับด้วยรอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มี จนยากจะคาดเดาความคิดในใจของนางได้