บทที่ 179: ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

บทที่ 179: ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ฉินอีนำโอสถที่ได้รับในวันนี้ติดตัวไป แต่ไม่ได้รีบร้อนกลับไปยังถ้ำพำนักของตน ร่างของเขากลับแปรเป็นเงาเลือนรางสายหนึ่ง พุ่งตรงไปยังหอคัมภีร์อย่างรวดเร็ว

ขณะนี้พลังวิญญาณภายในกายของเขาดุจสายน้ำเชี่ยวกราก ไหลบ่าอย่างบ้าคลั่งไปตามเส้นลมปราณ ทุกครั้งที่โคจรครบหนึ่งรอบใหญ่ ล้วนแฝงไว้ด้วยความกลมกลืนไร้อุปสรรคอยู่ราง ๆ

หลังจากฝึกฝนเมื่อวาน ระดับบำเพ็ญของเขาได้ขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของขั้นหลอมปราณชั้นหก สมบูรณ์ไร้ตำหนิแล้ว

ทว่าในเวลาเดียวกัน เขากลับสัมผัสได้ถึงกำแพงไร้รูปลักษณ์ชั้นหนึ่งอันแข็งแกร่งจนไม่อาจสั่นคลอน ซึ่งขวางเส้นทางข้างหน้าเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา

นี่คือคอขวดของการก้าวจากช่วงกลางของขั้นหลอมปราณสู่ช่วงปลาย

ฉินอีเคยพยายามพุ่งทะลวงหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์กลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง กำแพงนั้นแข็งแกร่งเกินจินตนาการ ไม่ว่าพลังวิญญาณของเขาจะรุนแรงเพียงใด ก็ไม่ต่างจากมดเขย่าต้นไม้ใหญ่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ดูท่าการจะทะลวงสู่ขั้นหลอมปราณชั้นเจ็ด เช่นเดียวกับครั้งที่ทะลวงจากชั้นสามสู่ชั้นสี่ คงมิอาจอาศัยการฝึกฝนอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้ ต้องใช้วิธีพิเศษจึงจะสำเร็จ