บทที่ 162: เนตรวิญญาณ

บทที่ 162: เนตรวิญญาณ

ฉินอี้ถอนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด

ท่ามกลางปราณวิญญาณอันเข้มข้น ลมหายใจนั้นกลับก่อเป็นลูกศรสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนจะค่อย ๆ สลายหายไปเนิ่นนาน

บนใบหน้าของเขาปรากฏแววตื่นสะท้านที่ยากจะระงับ

เร็วเกินไปแล้ว!

ความเร็วในการบำเพ็ญนี้ เร็วเกินไปจริง ๆ!

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ระดับบำเพ็ญที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นหลอมปราณระดับสี่ได้ไม่นานของเขา กลับทะลวงผ่านคอขวดอีกครั้งอย่างราบรื่น ราวกับสายน้ำไหลสู่ร่อง จนก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมปราณระดับห้าได้อย่างมั่นคง!

นี่คือถ้ำสวรรค์ที่ศิษย์พี่โจวกล่าวถึงหรือ?

ฉินอี้กวาดตามองไปรอบด้าน พบว่าตนกำลังอยู่บนผืนดินเล็ก ๆ ซึ่งมีขนาดเพียงไม่กี่จั้ง