บทที่ 148: ความวุ่นวายอลหม่าน

บทที่ 148: ความวุ่นวายอลหม่าน

สือเมิ่งยกกำปั้นขึ้น ทว่าสุดท้ายกำปั้นใหญ่ยักษ์นั้นก็ลดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

เขามองชายหนุ่มเบื้องหน้าที่ไร้บาดแผลแม้แต่เส้นผม ความรู้สึกไร้กำลังอันล้ำลึกค่อย ๆ ถาโถมกลืนกินเขาราวกับกระแสน้ำ

ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ ดวงตาโตดุจกระดิ่งทองแดงเผยทั้งความสับสนและไม่ยินยอม

“เพราะอะไรกันแน่...” เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าที่นี่คือเขตลับสิ้นธรรม? แล้วทำไม... ทำไมเจ้ายังมีความสามารถเช่นนี้ได้? นี่มันวิชาลับอะไรกันแน่?”

ฉินอีได้ฟังก็ยิ้มบาง ๆ

ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจความสามารถพิเศษของตนว่าเป็นวิชาลับชนิดหนึ่ง

เช่นนั้นเขาย่อมไม่มีทางเข้าใจได้