บทที่ 145: สมบัติล้ำค่า

บทที่ 145: สมบัติล้ำค่า

“เฟิงอู๋หยา นิสัยของเจ้าเมื่อก่อนมิใช่เช่นนี้” ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งจากหุบเขาโลหิตเซ่นไหว้กอดอก เดินวนรอบเฟิงอู๋หยาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเข้าไปในแดนลับเพียงครั้งเดียว กลับยังไปยอมรับเจ้านาย ทำตัวส่ายหางราวกับสุนัขประจบเสียแล้ว ช่างทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก”

เมื่อเฟิงอู๋หยาได้ยิน แววโทสะพลันวาบผ่านดวงตา เขาตวาดเสียงกร้าว “พวกโง่เง่าทั้งหลาย พวกเจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย!”

ถูกด่าเช่นนั้น คนผู้นั้นกลับหัวเราะขึ้นมา “โอ้? ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็บอกมาสิ ว่าพวกเราไม่เข้าใจอะไร?”

“หึ!” เฟิงอู๋หยาหัวเราะเย็น “ข้าไม่บอกหรอก หากพวกเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นก็คอยดูกันต่อไปเถิด!”