บทที่ 130: ห้ามกลับคำ

บทที่ 130: ห้ามกลับคำ

เหวินซานพินิจอักษรจ้วนโบราณบนแผ่นศิลาอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้ามองมหาสมุทรสีดำอันเงียบงันไร้ชีวิตผืนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกพลันเอ่อล้นขึ้นในใจอย่างแผ่วเบา

เขาพลันตระหนักว่า สถานการณ์คับขันในครั้งนี้ ดูคล้ายคลึงกับนิทานอุปมาเรื่องหนึ่งที่เขาเคยได้ยินมาในชาติก่อน

นั่นคือเรื่องราวเกี่ยวกับโสเครตีส นักปรัชญากรีกโบราณ

เล่ากันว่า วันหนึ่งโสเครตีสพาศิษย์สามคนมายังหน้าทุ่งข้าวสาลีสีทองผืนหนึ่ง