บทที่ 117: หวงซิ่วซิ่ว

บทที่ 117: หวงซิ่วซิ่ว

เทือกเขาหกเหยา ยอดเขาสลับซับซ้อนทอดตัวยาวไกล ปรากฏเลือนรางท่ามกลางหมอกเมฆ ราวกับมังกรครามที่หลับใหลมานับพันปี

ยามนี้ ณ ตำแหน่งหัวมังกร มีเงาร่างหลายร่างกำลังรวมตัวกันอยู่

ท่ามกลางหมอกหนา เสียงสนทนาแผ่วเบาหลายเสียงดังมาอย่างเลือนราง

“ศิษย์พี่หญิง คนจากสำนักอื่นยังมาไม่ถึงอีกหรือเจ้าคะ?” เสียงสตรีใสกังวานเอ่ยถาม

สตรีนางหนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุด สวมกระโปรงยาวเรียบสง่า บุคลิกเย็นเยียบดุจจันทรา ทว่าใบหน้ากลับถูกหมอกบางปกคลุม จึงดูพร่าเลือนและลึกลับ

“แน่นอน พวกเราเป็นสำนักที่อยู่ใกล้เทือกเขาหกเหยาที่สุด สำนักอื่นคิดจะเดินทางมาถึง ย่อมต้องใช้เวลาไม่น้อย ตรงกันข้าม สำนักมารไม่กี่แห่งนั้น เกรงว่าคงมาถึงในไม่ช้าแล้ว”