บทที่ 112: รีบเชิญเขาลงมา

บทที่ 112: รีบเชิญเขาลงมา

ขั้นสี่แห่งการหลอมปราณ

หลิวปาหลับตารับรู้พลังอันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงภายในร่างอย่างเงียบงัน

กายวิญญาณของเขาแน่นกระชับยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ภายในร่างคล้ายมีเส้นทางไร้รูปลักษณ์บางอย่างเพิ่มขึ้น พลังวิญญาณไหลเวียนอยู่ภายในนั้นอย่างสงบนิ่ง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายที่แข็งแกร่งกว่าเดิม

เขาอดถอนหายใจไม่ได้

นี่คือการทะลวงขั้นที่ผ่อนคลายที่สุด นับตั้งแต่มายังโลกใบนี้

ไม่มีการต่อสู้อันตรายราวกับตายเก้ารอดหนึ่ง ไม่มีการวางแผนหลอกลวงกันไปมา กระทั่งไม่มีการนั่งฝึกบำเพ็ญอย่างแห้งแล้งยาวนานหลายเดือน

เพียงไปรับโอสถฟรีเม็ดหนึ่งจากจวนเจ้าเมือง เขาก็ก้าวข้ามคอขวดนี้ไปได้อย่างเป็นธรรมชาติและง่ายดาย

เช่นนี้ต่างอันใดกับยื่นมือก็มีเสื้อผ้าสวม อ้าปากก็มีอาหารป้อน?