บทที่ 98: ถ้ำสถิตของข้าก็กว้างขวางไม่น้อย

บทที่ 98: ถ้ำสถิตของข้าก็กว้างขวางไม่น้อย

ภายในธงวิญญาณของหลิวเมิ่ง ดวงวิญญาณดวงหนึ่งซึ่งเดิมมีสีหน้าไร้ความรู้สึก พลันปรากฏแววกระจ่างชัดขึ้นมาเล็กน้อยในส่วนลึกของดวงตา

หลิวเมิ่งที่แยกจิตสำนึกส่วนหนึ่งคอยจับตาดูสถานการณ์ภายในธงอยู่ตลอดเวลา แทบจะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ได้ในเวลาเดียวกัน

เพียงนางขยับความคิด จิตสำนึกสายหนึ่งก็ข้ามผ่านห้วงว่าง ส่งเสียงดังขึ้นโดยตรงภายในธงวิญญาณ

“ศิษย์พี่ ท่านฟื้นแล้วหรือ?”

น้ำเสียงของหลิวเมิ่งเย็นใส แต่กลับทำให้ฉินซวงที่เพิ่งฟื้นคืนสติตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

นางค่อย ๆ “ลืม” ตาขึ้น กวาดตามองรอบด้านอย่างสับสน ครั้นเห็นคฤหาสน์เบื้องหน้าซึ่งแปรเปลี่ยนมาจากธงวิญญาณอย่างชัดเจน แววตาก็ฉายความฉงนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกซับซ้อนเกินพรรณนา