บทที่ 82: ความทรงจำอันอบอุ่น

บทที่ 82: ความทรงจำอันอบอุ่น

ขณะที่หลิวสือทำข้อสอบอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขาก็เล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จากเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ ค่อย ๆ ถดถอยกลายเป็นเด็กเล็กวัยสี่ห้าขวบ ทว่าชุดบัณฑิตบนกายกลับแปรเปลี่ยนตามไปไม่หยุด ยังคงพอดีกับตัวเขาอย่างเหมาะเจาะเสมอ

แต่สิ่งที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ ระหว่างกระบวนการนี้ ความทรงจำของเขาก็ค่อย ๆ เลือนรางลงอย่างเงียบงัน ราวกับถูกม่านหมอกสีขาวหนาทึบปกคลุม มองไม่ชัด นึกไม่ออก

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือเศษเสี้ยวความทรงจำใหม่เอี่ยมและอบอุ่นนับไม่ถ้วน ซึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงคิดของเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ