บทที่ 72: วิจารณ์

บทที่ 72: วิจารณ์

เหนือหุบเขาโลหิตสังเวย บนขอบหน้าผาสูงร้อยจั้ง กลับมีคฤหาสน์เก่าแก่เรียบง่ายหลังหนึ่งตั้งอยู่ราวกับปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน

ข้างราวหยกขาวนอกคฤหาสน์ มีเงาร่างสองสายยืนลอยอยู่กลางอากาศ

คนหนึ่งสวมชุดคลุมสีเทา ใบหน้าหม่นอำมหิต กำลังจ้องมองลงไปเบื้องล่างโดยไม่กะพริบตา

ส่วนอีกคนมีลมหายใจลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ทั่วร่างแผ่กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์ของหุบเขาโลหิตสังเวย ทว่าอาภรณ์ที่เขาสวมกลับเป็นชุดดำขาวซึ่งเป็นตัวแทนของสำนัก

ทั้งสองกำลังจับตามองคนธรรมดาหนึ่งร้อยคนที่อยู่เบื้องล่าง พลางวิพากษ์วิจารณ์กันตามใจ ราวกับคนขายเนื้อกำลังคัดเลือกปศุสัตว์ที่จะถูกเชือด