บทที่ 59: วิญญาณอสูร

บทที่ 59: วิญญาณอสูร

พร้อมกับที่ควันเขียวซึ่งแปรเปลี่ยนจากยันต์นำทางพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้ว หลิวปาก็รู้สึกโลกหมุนเคว้งคว้าง ภาวะมึนงงอันคุ้นเคยหวนกลับมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาเข้าใจแล้วว่านี่คือความรู้สึกยามวิญญาณหลุดออกจากร่างเนื้อ

ยามนี้ เขาอยู่ในสภาวะวิญญาณล้วน จึงมองเห็นนครมายาซึ่งเกิดจากธงวิญญาณนับไม่ถ้วนซ้อนทับกันแห่งนั้นได้

ส่วนร่างเนื้อที่แท้จริงของเขา เกรงว่าคงสูญเสียสติไปแล้ว ราวกับเปลือกว่างเปล่าร่างหนึ่ง ร่วงอยู่ท่ามกลางกองซากศพที่พูนเป็นภูเขาในโลกแห่งความจริง

หากเขาไม่กลับคืนสู่ร่างเนื้อเป็นเวลานานพอ รอจนร่างกายเน่าเปื่อยอย่างสมบูรณ์ ต่อให้คิดอยากกลับไปก็สายเกินแก้แล้ว

อย่างไรก็ตาม หลิวปาไม่มีทางอยู่ที่นี่นานเกินไป