บทที่ 56: พบวาสนาเซียนอีกครั้ง

บทที่ 56: พบวาสนาเซียนอีกครั้ง

หลิวลิ่วถูกบุรุษหนุ่มในชุดแพรที่เรียกตนเองว่า “ท่านอ๋องเก้า” ขวางทางไว้ ความรำคาญพลันบังเกิดขึ้นในใจ

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนอย่างนางแล้ว อ๋องมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะนับเป็นอะไรได้?

นางคร้านแม้แต่จะพูดจาไร้สาระกับอีกฝ่าย สายตาเย็นเยียบกวาดผ่านใบหน้าที่คิดว่าตนเองสง่างามนั้น ก่อนเอ่ยออกมาเพียงสี่คำ

“ไม่สนใจ!”

สิ้นเสียง นางก็คิดจะเบี่ยงตัวจากไป โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาเกินจำเป็น

การปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าท่านอ๋องเก้าพลันแข็งค้าง

เหล่าองครักษ์ที่มีท่าทีหยิ่งผยองข้างกายเขายิ่งเปลี่ยนสีหน้า มือกดลงบนด้ามดาบที่เอวอย่างไม่รู้ตัว

ต้องรู้ว่า ด้วยฐานะและอำนาจของท่านอ๋องเก้า ในเมืองชิงสือนี้ เขาปรารถนาลมก็ได้ลม ปรารถนาฝนก็ได้ฝนมาโดยตลอด

เคยมีสตรีคนใดกล้าหยามเกียรติเขาเช่นนี้เสียที่ไหน?