บทที่ 42: เคล็ดวิถีกวีพิธี

บทที่ 42: เคล็ดวิถีกวีพิธี

“เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์คิดว่า ประโยคที่ท่านอ่านผิด คือประโยคที่สองขอรับ”

นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าสบสายตาอาจารย์ แล้วตอบอย่างมั่นใจ

“บทที่สองของ *เถาเยา* ควรเป็น ‘เถาจือเยาเยา โหย่วเฝินฉีสือ’ มิใช่ ‘โหย่วมู่ฉีสือ’ ขอรับ”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งห้องเรียนก็ฮือฮา

ศิษย์ไม่กี่คนที่มาจากสำนักมารเช่นเดียวกัน ล้วนเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า ศิษย์ที่ดูธรรมดาไม่ต่างจากพวกตนผู้นี้ เหตุใดจึงจับข้อผิดพลาดในคำพูดของอาจารย์ได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้

มีเพียงศิษย์ผู้หนึ่งที่ท่องจำ *คัมภีร์เพลง* จนขึ้นใจ และก่อนหน้านี้ได้รับหนึ่งคะแนนเท่านั้น ที่ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตา กลับเผยรอยยิ้มบางเบาซึ่งยากจะคาดเดา

แน่นอนว่า อาจารย์บนแท่นสูง เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ไม่เพียงไม่ยิ้ม หากยังขมวดคิ้วอย่างแผ่วเบาแทบสังเกตไม่เห็น

เขาไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดี เพียงใช้ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองหลิวชี ก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง