บทที่ 32: เงื่อนไขของขั้นหลอมปราณระยะกลาง

บทที่ 32: เงื่อนไขของขั้นหลอมปราณระยะกลาง

เมื่อกลับมายังถ้ำพำนักของซูเม่ยเอ๋อร์อีกครั้ง หลิวเมิ่งรู้สึกว่าทุกสิ่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

กลิ่นหอมหวานเลี่ยนที่คุ้นเคยยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เปลวเทียนที่ไหววูบบนผนังหินอันเย็นชื้นทอดเงาของนางให้ยาวรีและบิดเบี้ยว

ตลอดทางนางผ่านไปได้โดยไร้อุปสรรค เหล่าสาวใช้สวมหน้ากากขาว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยแข็งแกร่งเกินเอื้อมในสายตานาง บัดนี้เมื่อเห็นนาง ต่างก็ก้มกายคารวะด้วยความนอบน้อม และหลีกทางให้นางเอง

หลิวเมิ่งมิได้เหลือบมองสิ่งใด เดินตรงเข้าสู่โถงกว้างอันโล่งว่าง

บนแท่นสูง ซูเม่ยเอ๋อร์ยังคงเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งนุ่มที่แกะสลักจากหยกอุ่นทั้งก้อน เช่นเดียวกับยามแรกพบ

นางสวมอาภรณ์โปร่งบางดุจปีกจักจั่นสีแดง เผยผิวขาวดุจหิมะให้เห็นราง ๆ บนใบหน้างดงามล่มเมืองปรากฏรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ราวกับรอคอยอยู่ที่นี่มานานแล้ว