บทที่ 30: จอมมารสังหาร (2)

บทที่ 30: จอมมารสังหาร (2)

ภายในหุบเขาโลหิตสังเวยตกอยู่ในความเงียบงันอันประหลาด

พายุการสังหารที่เสิ่นชิงอวิ๋นเป็นผู้ก่อขึ้นสงบลงชั่วคราว เพราะเขาเลือกหยุดศึกเอง

ส่วน “เสิ่นชิงอวิ๋น” เหล่านั้นที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ต่างราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายแห่งชีวิตไว้ได้ พวกเขาพากันทุ่มเทจิตใจทั้งหมดไปกับการศึกษาคัมภีร์ *เคล็ดโลหิตสังเวย* หวังว่าจะหยั่งรู้ปริศนาภายในโดยเร็ว เพื่อให้ได้รับพลังป้องกันตัว หรือแม้กระทั่งพลังสำหรับสังหารกลับ

เสิ่นชิงอวิ๋นนั่งขัดสมาธิอยู่กลางกองเลือด ไม่ใส่ใจกับสายตาหวาดกลัวที่ถูกส่งมาจากรอบด้านแม้แต่น้อย

เขาก้มหน้าครุ่นคิด เริ่มใคร่ครวญปัญหาหนึ่ง

เหตุใด? เหตุใดผู้วางแผนสร้างหุบเขาโลหิตสังเวยแห่งนี้ จึงต้องการคนที่มีชื่อและนามสกุลเหมือนกันถึงหนึ่งร้อยคน?

เรื่องที่มีชื่อและนามสกุลเหมือนกันนั้น ที่จริงก็เข้าใจได้ไม่ยาก