ตอนที่ 153 ความเข้าขารู้ใจ

ตอนที่ 153 ความเข้าขารู้ใจ

แม้จะปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว แต่ช่วงปลายเดือนมกราคมถึงต้นเดือนกุมภาพันธ์ เฉิงโส่วผิงยังคงพักอยู่ที่มหาวิทยาลัย เพื่อทุ่มเทเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์อย่างเต็มที่

เช้าวันที่ 1 กุมภาพันธ์ เวลาหกโมงตรง คือกำหนดการเริ่มต้นการแข่งขันอย่างเป็นทางการ

เฉิงโส่วผิงตั้งนาฬิกาปลุกไว้สองเรือน ที่เวลาตีห้าและตีห้าห้านาที

ทว่าเธอกลับตื่นขึ้นมาเองก่อนที่นาฬิกาจะส่งเสียงเตือน

ท้องฟ้าเป็นสีครามโปร่งแสง ยังก้ำกึ่งระหว่างมืดกับสว่าง ระหว่างเดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ไฟทางยังคงเปิดสว่างโร่

ตอนที่เธอไปถึงห้องทำงานของศาสตราจารย์ซิน ยังเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีกว่าจะถึงหกโมงเช้า

ประตูห้องเปิดอ้าอยู่ แสงจากหลอดไฟนีออนสว่างจ้า ศาสตราจารย์ซินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังเปิดอ่านวารสารวิชาการ ถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีขาวข้างมือมีควันกรุ่นลอยเอื่อย

เขาเงยหน้ามองมาที่ประตู ยิ้มทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง "มาแล้วเหรอ นั่งสิ"

"สวัสดีค่ะอาจารย์" เฉิงโส่วผิงพยักหน้าทักทาย จากนั้นก็เหลือบมองเครื่องแฟกซ์บนโต๊ะริมผนัง ไฟแสดงสถานะกระดาษสว่างอยู่ เครื่องพร้อมใช้งานเรียบร้อยแล้ว