ตอนที่ 145 พลัดหลง

ตอนที่ 145 พลัดหลง

เม็ดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย กระทบพื้นดังกึกก้อง

เสิ่นจี้โจวตั้งท่าจะดึงมือเฉิงโส่วผิงพาไปหาที่หลบฝน แต่เธอกลับควักร่มพับออกมาจากกระเป๋าแล้วกางออกดังเป๊าะ

เขาเงยหน้ามองลายดอกไม้สีฟ้าอมชมพูดอกเล็กๆ บนผืนร่ม "นี่คันที่ซื้อมาจากเซิ่งหนานใช่ไหม"

"ใช่แล้วล่ะ" เฉิงโส่วผิงยิ้มพลางสอดแขนเข้าควงแขนเขา

เสิ่นจี้โจวรับด้ามร่มไปถือเอง "ผมถือให้ดีกว่า"

เขาถือร่มด้วยมือเดียว แอบเอียงร่มไปทางเธอไม่น้อย ทั้งยังเอียงรับทิศทางลมเพื่อกันไม่ให้ละอองฝนสาดโดนตัวเธอแม้แต่น้อย

เฉิงโส่วผิงเอียงหน้ามองด้านหลัง พอเขาทำแบบนี้ ไหล่ข้างหนึ่งของเขาก็โผล่พ้นร่มออกไปจนเปียก เธอเลยเปลี่ยนจากควงแขนเป็นกอดเอวเขาไว้แทน

เสิ่นจี้โจวเข้าใจความหมายทันที จึงเอื้อมแขนโอบไหล่เธอ ทั้งสองอิงแอบกันอยู่ใต้ร่มคันเดียวแล้วเดินทอดน่องไปช้าๆ

"ฝนตกหนักขนาดนี้ จะดูตัวอะไรได้อีกล่ะเนี่ย"