ตอนที่ 116 แตะแก้มเบาๆ

ตอนที่ 116 แตะแก้มเบาๆ

เฉิงโส่วผิงเลิกเสื้อกันฝนขึ้น ยื่นแขนออกไปช่วยพยุงกึ่งกอดเขาจากด้านหลังให้ลุกขึ้นยืน

น้ำฝนซึมผ่านเสื้อผ้าจนเปียกโชกในพริบตา ความเย็นเฉียบแล่นผ่านผิวเนื้อ แต่เธอไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ในใจมีเพียงความกังวลว่าเขาจะบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

คิ้วของเสิ่นจี้โจวขมวดมุ่นครู่หนึ่งก่อนจะคลายออกทันที พอทรงตัวได้มั่นคงก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ "ไม่เป็นไรครับ ไม่ได้เจ็บตรงไหน"

เขาก้มลงตรวจดูรถจักรยาน ถึงได้เห็นว่าโซ่ขาด รถคันนี้เขาขี่มาหกปีกว่า ไม่นึกเลยว่าจะมาโซ่หลุดเอาในจังหวะสำคัญที่สุดแบบนี้

"จอดรถคุณทิ้งไว้ตรงนี้ก่อนเถอะ สอบเสร็จค่อยกลับมาเอา" เฉิงโส่วผิงบอก

เสิ่นจี้โจวพยักหน้า ตอนนี้คงทำได้แค่นั้น เขาจูงรถไปชิดริมทางแล้วคล้องกุญแจล็อกไว้

แม้เขาจะพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด แต่จากสายตาที่เฉิงโส่วผิงลอบสังเกต เธอยังรู้สึกว่าที่เขาบอกไม่เจ็บก็แค่ไม่อยากให้เธอเป็นห่วงเท่านั้น

"ขอดูขาหน่อยสิ"

เสิ่นจี้โจวส่ายหน้า "ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเข้าสอบสาย"