ตอนที่ 91 น้าถง

ตอนที่ 91 น้าถง

เฉิงโส่วผิงเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองเข้าไปในห้อง แต่พ่อกลับยืนขวางประตูไว้มิดจนมองไม่เห็นว่ามีใครอยู่ข้างในหรือไม่

"พ่อคะ พวกเราปั่นจักรยานกันมาตั้งสามชั่วโมงกว่าจนขาแทบหลุด พ่อจะไม่ให้พวกเราเข้าไปนั่งพักหน่อยเหรอ"

เฉิงหงจื้อก็บ่นพึมพำตาม "พ่อครับ ผมปวดก้น ปวดเอวไปหมดแล้วเนี่ย"

เฉิงเกิ้นเซิงถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าจนใจ ก่อนจะยอมถอยหลังเปิดทางสองก้าวให้เด็กๆ เข้ามาในห้อง

หอพักนี้คับแคบมาก มีขนาดเพียงสิบตารางเมตรเศษ พอก้าวพ้นประตูไปก็กวาดตามองเห็นได้ทั่วทั้งห้อง ซึ่งไม่มีใครอื่นอยู่อีก เตียงนอนเป็นแบบสองชั้น เนื่องจากเฉิงเกิ้นเซิงพักอยู่เพียงลำพัง ชั้นบนจึงใช้เป็นที่เก็บฟูก ผ้านวม และเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน

แม้ห้องจะเล็ก แต่กลับจัดวางข้าวของเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้านอย่างยิ่ง เสื้อผ้าและเครื่องนอนบนเตียงชั้นบนถูกพับไว้อย่างประณีต แยกหมวดหมู่ตามฤดูกาล เสื้อท่อนบน ท่อนล่าง ตัวนอก ตัวใน แล้วคลุมผ้าปูทับไว้กันฝุ่น ส่วนของใช้ส่วนตัวเก็บเข้าตู้ทั้งหมด บนโต๊ะมีเพียงวิทยุเทปพกพา กระบอกแก้วใส่น้ำเย็น และหนังสือเรียนภาษาเยอรมันสองเล่ม

ช่างเก็บกวาดได้ละเอียดลออเกินไปแล้ว ถึงพ่อจะเป็นพ่อม่ายมาหลายปี เลี้ยงดูลูกน้อยสองคนเพียงลำพังจนมีทักษะการใช้ชีวิตครบถ้วน แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาจัดบ้านช่องได้เรียบร้อยถึงขนาดนี้มาก่อน