ตอนที่ 37 มื้อค่ำวันสิ้นปี

ตอนที่ 37 มื้อค่ำวันสิ้นปี

เฉิงโส่วถงอายุสิบสองเท่ากับเปาเหวินจวิ้น ส่วนเฉิงโส่วเจินยังเด็กกว่า ปีนี้อายุเก้าขวบ เด็กๆ ในตรอกที่เล่นอยู่ด้วยกันพอได้ยินเปาเหวินจวิ้นเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันส่งท้ายปีเก่า ก็พากันมองเฉิงโส่วผิงด้วยสายตาทึ่งปนชื่นชม

เฉิงโส่วผิงยิ้มบางๆ "ไม่ได้เก่งกาจขนาดที่พี่เหวินจวิ้นเล่าหรอก แม่ของเป้ยเป้ยเป็นฝ่ายผิดตั้งแต่แรก พวกเรามีเหตุผลมากกว่า อีกอย่างเหวินจิ้งกับหงหงก็ไม่ได้เจ็บตัว เงินชดใช้ก็ได้มาแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ พวกเรามาเล่นกันต่อดีกว่า"

ตอนแรกที่หงหงได้เครื่องบินลำเล็กไป หมุนใบพัดสองสามรอบแล้วขว้างออกไป แต่บินไปไม่ทันไรก็โหม่งโลกเสียแล้ว

พอเก็บเครื่องบินขึ้นมาได้ เด็กน้อยก็วิ่งถือไว้ในมือแทน พลางทำเสียงประกอบไปด้วย "วู้ว— วู้ว—"

เฉิงโส่วผิงกลัวน้องจะวิ่งเตลิดไปไกล จึงบอกให้วิ่งวนรอบๆ วงที่พวกเธอยืนอยู่

เมื่อคุยกันเสร็จ เธอจึงเสนอให้แบ่งเด็กๆ ออกเป็นสองทีมเท่าๆ กันเพื่อแข่งขัน

ให้คนแรกของแต่ละทีมขว้างเครื่องบินออกไป จุดที่ตกให้ใช้ก้อนหินขีดเส้นไว้บนพื้น แล้วให้คนถัดไปมายืนขว้างต่อจากเส้นนั้น ทีมไหนทำระยะทางรวมได้ไกลที่สุดจะเป็นฝ่ายชนะ

พวกเด็กๆ ต่างเห็นพ้องต้องกัน