ตอนที่ 34 เถียงกันเรื่องเงิน

ตอนที่ 34 เถียงกันเรื่องเงิน

ทั้งสองโอนเอนตามแรงรถเมล์อยู่สองป้าย เฉิงโส่วผิงกะจังหวะว่าใกล้ถึงแล้วจึงเรียก "คุณเสิ่น"

พอเขาหันมา เธอก็เอียงศีรษะส่งสัญญาณไปทางประตู

ทั้งคู่เบียดแทรกผู้โดยสารไปรอตรงทางออก เพราะคนแน่นมาก ถ้าไม่มายืนดักไว้ก่อนคงก้าวลงไม่ทัน

ทันทีที่สองเท้าแตะพื้นตอนลงจากรถ เธอสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที

เฉิงโส่วผิงกวาดสายตามองรอบข้าง เห็นป้ายร้านอยู่ไม่ไกล จำไม่ผิดจริงๆ ด้วย

เธอพาเขาข้ามถนน เดินต่ออีกสิบกว่าเมตรก็มาหยุดอยู่หน้าร้านของมือสอง

กระจกหน้าร้านลายพร้อยไปด้วยรอยขูดขีด แม้จะเช็ดจนเกลี้ยงเกลา แต่ยังคงมีคราบมัวตามกาลเวลา

ด้านในตู้โชว์วางของเก่าไว้สามสี่ชิ้น ชิ้นที่สะดุดตาที่สุดคือไวโอลินตัวหนึ่ง ผิวชโลมวานิชยังเป็นมันเงา สภาพใหม่ราวแปดเก้าส่วน เจ้าของเดิมคงดูแลรักษาและใช้งานอย่างทะนุถนอมเป็นอย่างดี

เฉิงโส่วผิงกับเสิ่นจี้โจวเดินตามกันเข้าไปในร้าน แสงสว่างพลันวูบลง อุณหภูมิรอบตัวเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด