ตอนที่ 27 คะแนนเต็มร้อย

ตอนที่ 27 คะแนนเต็มร้อย

เฉิงโส่วผิงเห็นเขาเอาแต่มือล้วงกระเป๋าเสื้อไม่ยอมเอาออกมาก็แปลกใจ "มือเธอเป็นอะไรน่ะ ไหนขอดูหน่อยสิ"

เสิ่นจี้โจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อ

เธอไม่เห็นบาดแผลภายนอก จึงประคองฝ่ามือเขาขึ้นดู ถึงได้พบว่าตามซอกนิ้วเต็มไปด้วยเศษบิสกิตละเอียด เฉิงโส่วผิงมองเขาอย่างตกตะลึง แล้วพลันเข้าใจขึ้นมาทันที

เขาบดบิสกิตไข่ซิ่งหยวนในกระเป๋าจนแหลกละเอียดไปหมดแล้ว

ดรุณหนุ่มหน้าแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ผมคิดไว้แต่แรกว่า พอนายหนีไปแล้ว ผมจะปาเศษบิสกิตใส่ตาพวกนั้น แล้วอาศัยจังหวะนั้นวิ่งไปอีกทาง..."

เพื่อล่อให้ทุกคนตามเขาไป

เฉิงโส่วผิงทั้งซาบซึ้งและขำปนกัน

การปาเศษบิสกิตใส่ตาก็ไม่ต่างอะไรกับการปาทราย วิธีนี้คงเรียนรู้มาจากนิยายกำลังภายในแน่ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ผลจริงไหม แต่ความตั้งใจและความคิดของเขานั้นจริงใจเหลือเกิน

ทว่าเธอกลับไม่ได้หนีไปไหน แถมยังเกลี้ยกล่อมจนซือเจี้ยนหัวยอมถอยอีกต่างหาก