กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 320 สยบจิต
พวกเขาถึงเพิ่งจะตื่นรู้โดยสิ้นเชิง
งานที่ข้าให้นั้นมิใช่งานทั่วไปมาโดยตลอด แต่เป็นทางรอดที่มั่นคงเพียงหนึ่งเดียวของคนพิการอ่อนแอเช่นพวกเขา
ทางรอดที่ดี ๆ กลับหาเรื่องรนหาที่ตายร่อนมันทิ้งด้วยตนเอง ช่างเขลาเบาปัญญาโดยแท้
ทว่าสีหน้าของข้ากลับมิได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย มิได้หวั่นไหวเลยแม้แต่นิด
ทำผิดก็ต้องรับโทษ ความโลภและความคิดร้าย ไม่เคยคู่ควรแก่ความสงสารมาแต่ไหนแต่ไร
ข้าเอ่ยปากอย่างราบเรียบ ท่าทีเด็ดเดี่ยว
“ค่าแรงครึ่งวัน ข้าได้มอบให้พวกเจ้าแล้ว