กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 214 ซื้อภัตตาคารหงฝู
เขาเกรงว่าข้าจะเข้าใจผิด จึงรีบกล่าวเสริมอีกประโยค "ข้ากับพวกเขาไม่ใช่คนกลุ่มเดียวกัน วันนั้นเพียงบังเอิญผ่านไปเท่านั้น ยามนี้ทรัพย์สินตระกูลข้าล่มสละไปหมดแล้ว ไม่ฝักใฝ่เรื่องจิปาถะนานแล้ว คนอื่นเองก็คงมองไม่เห็นหัวคนตกอับเช่นข้า"
ข้าถามไปตามตรง "เจ้ามักคุ้นกับหยางต้าเป่าหรือ"
ซุนเวยมีสีหน้าขัดเขิน ตอบเสียงเบา "พวกข้าสองคนเป็นเพื่อนร่วมสำนักศึกษาเอกชน ปกติมีไมตรีต่อกันเพียงผิวเผิน มิได้มีความเกี่ยวข้องกัน"
ในใจเขาเย้ยหยันตนเองเงียบ ๆ อายุใกล้สามสิบ กลับตกต่ำจนไม่เหลือสิ่งใด ช่างน่าอดสูยิ่งนัก