ตอนที่ 121 ช่วยเหลืออาจารย์โดยไม่คาดฝัน

ตอนที่ 121 ช่วยเหลืออาจารย์โดยไม่คาดฝัน

ข้า กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อยืนยันว่าไร้ผู้คน เพียงส่งจิตสำนึกนึกคิด ก็เร้นกายออกจากมิติโดยตรง

ยามอยู่ในมิติ ข้าได้ผลัดเปลี่ยนเป็นอาภรณ์เก่าเนื้อหยาบ และปรับเปลี่ยนโครงคิ้วดวงตาไปเรียบร้อยแล้ว

กลายเป็นหญิงวัยกลางคนถึงค่อนข้างสูงอายุผู้หนึ่ง รูปลักษณ์เรียบซื่อธรรมดายิ่งนัก หากปะปนเข้าไปในฝูงชนย่อมไร้สิ่งใดให้สังเกตจดจำ

ข้า สะกิดปลายเท้าเบา ๆ ร่างกายทะยานข้ามอย่างแคล่วคล่อง เพียงชั่วครู่ก็มาถึงใต้ประตูเมือง

อาศัยช่วงเวลาที่ไร้คนมองเห็น ข้าสะพายตะกร้าสานไผ่ไว้บนหลัง ปะปนเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังเข้าเมือง แล้วก้าวเท้าเดินเข้าสู่ถนนอย่างเชื่องช้า หลบเลี่ยงสายลับสอดแนมทั้งหมดของนายอำเภอหลัวได้อย่างไร้รอยแต่งแต้ม

ข้า ไม่หยุดฝีเท้า มุ่งตรงไปยังตรอกเปลี่ยวหลังคุกหลวงแห่งนั้นทันที

ก่อนที่ศาลาว่าการจะเลิกราเมื่อครู่นี้ ข้าได้จงใจกดเสียงต่ำกำชับหมั่นเหนียงเอาไว้