ตอนที่ 114 ศาลาว่าการร้องไห้เป็นสายเลือด

ตอนที่ 114 ศาลาว่าการร้องไห้เป็นสายเลือด

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งจนแทบฟังไม่เป็นคำ ทุกถ้อยคำคละคลุ้งไปด้วยน้ำตาแห่งโลหิตและความสำนึกผิดขั้นสุด ทอดตัวลงอย่างหนักหน่วงในแก้วหูของผู้คนทั่วทั้งศาลาว่าการ “ข้า... ถึงเป็นคนที่สมควรตายที่สุดขอรับ”

ร่างกายของหมั่นเหนียงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางหันไปมองสามีด้วยดวงตาคลอน้ำตา รูม่านตาหดเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เสิ่นเหลียงกำหมัดแน่นจนข้อข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดบนท่อนแขนปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด ปล่อยให้น้ำตาไหลรินล้างใบหน้าที่สะบักสะบอม บาปหนาอันยิ่งใหญ่ที่ฝังลึกอยู่ในใจมาหลายปีและกดทับจนเขาหายใจไม่ออก ในที่สุดก็ค่อย ๆ เอื้อนเอ่ยออกมาขาด ๆ หาย ๆ