ตอนที่ 107 ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ตอนที่ 107 ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

สายอสนีบาตฟาดผ่าม่านเมฆมืดครึ้ม ส่งเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นจนทั่วทั้งเรือนพักสั่นสะเทือนไหวแผ่ว

คล้ายเป็นคำเตือนอันเกรี้ยวกราดจากมรรคาสวรรค์ต่อวาจาท้าทายของข้าเมื่อครู่นี้

เพียงชั่วประตูปิดเปิด ฝนตกหนักที่บ้าคลั่งพลันหยุดชะงัก สายลมและสายฝนทั่วฟ้าหยุดลงโดยพลัน

ข้ากดข่มปราณชั่วร้ายอันมืดมนที่ปั่นป่วนอยู่ในทรวงอก คืนสติกลับมาโดยพลัน

หยางซานหนิวเปียกปอนไปทั้งตัว อาภรณ์หลวมบางแนบติดกับร่างกาย เขาไม่สนใจความหลุดลุ่ยของตนเองแม้แต่น้อย สองแขนโอบปกป้องหลิงเยี่ยนชิวในอ้อมอกไว้แน่น ช่วยนางกำบังสายลม สายฝน และกลิ่นอายคาวเลือดจนหมดสิ้น

“ท่านพ่อ รีบอุ้มท่านแม่เข้าห้องก่อนขอรับ! บนพื้นชื้นแฉะและหนาวเย็น ไม่อาจต้องลมหนาวได้อีกแล้ว!”

ข้าส่งเสียงร้องเรียกด้วยความร้อนใจ จากนั้นหันไปมองคนไม่กี่คนที่สั่นสะท้านอยู่มุมลานเรือน “ผู้ใดที่ยังไม่ตายออกมาให้หมด!”

หญิงรับใช้เฒ่าสองคนสองขาอ่อนแรง ย้ายตัวออกมาจากมุมกำแพงด้วยอาการสั่นเทา สีเลือดบนใบหน้าถดถอยจนหมดสิ้น ขาวซีดเป็นแถบ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย แม้แต่ยืนก็ยังยืนแทบไม่อยู่

“พวกเจ้าสองคน รีบไปพยุงพ่อบ้านเสิ่นเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพักผ่อน”