ตอนที่ 88 หรือว่าตัวเองจะเป็นตัวซวย

ตอนที่ 88 หรือว่าตัวเองจะเป็นตัวซวย

ยามนี้ใบหน้าของมู่เฉิงเซียวเขียวคล้ำดำปน เรียวคิ้วและเรือนผมคล้ายมีเหมันต์บาง ๆ เกาะกุม หนาวเหน็บแทงกระดูกไปทั้งร่าง กลิ่นอายอ่อนแอเสียจนแทบจะขาดใจ ดูอันตรายถึงชีวิตยิ่งนัก

เตี๋ยอิ่งรีบลงจากหลังม้าตามมาติด ๆ สีหน้าเคร่งเครียดร้อนรุ่ม เดินก้าวไวเข้ามาป้องมือให้ข้าอย่างนอบน้อม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

“คุณหนูหยาง ได้โปรดช่วยชีวิตนายท่านของข้าน้อยด้วยขอรับ! ขอเพียงท่านมีวิธี ขอได้โปรด ยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วย!”

“เข้าไปในเรือนก่อนค่อยว่ากัน” ข้าเอี้ยวตัวเบี่ยงทาง นำทางคนทั้งสองเดินเข้าไปในเรือนหลังน้อยของข้าภายในลานบ้าน

เรือนของข้าทรุดโทรมยิ่งนัก มีเพียงเตียงไม้ไผ่หนึ่งหลัง เก้าอี้ไม้สองตัว โล่งว่างเปล่า