ตอนที่ 9 เพิงพังพักอิง

ตอนที่ 9 เพิงพังพักอิง

ท่านพ่อวางผ้านวมเก่าในอ้อมอกลงอย่างแผ่วเบา

มองดูบ้านพัง ๆ อันรกเรื้อด้วยความรู้สึกผิดเต็มประดา

“ล้วนเป็นเพราะพ่อไร้ความสามารถ ทำให้นางและลูกต้องมาตกระกำลำบากไปด้วย”

“คืนนี้พ่อจะจัดการคล่องแคล่วเก็บกวาดบ้านให้เรียบร้อย”

“เช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะขึ้นเขาไปถางป่าบุกเบิก!”

“ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตนี้ ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้คนในครอบครัวต้องทนหิวทนหนาวอีกเป็นอันขาด!”

ข้าเร่งเอ่ยปากปลอบประโลม

“ท่านพ่อ อย่าได้กลุ้มใจไปเลย”

“บ้านพังแล้วก็ซ่อมได้ วันคืนขมขื่นก็อดทนผ่านไปได้”