กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 97 ภาวะหลงรักจนขาดสติเป็นสิ่งไม่ควร เพราะจะทำให้สติปัญญาของคนลดลง
เถียนเจาตี้สายตาเลื่อนลอย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง “ฉันไม่รู้”
“ตระกูลลู่ไม่มีทางปล่อยฉันไป ลู่ต้าเฉิงไม่คิดจะสนใจต้าอยาเลย ส่วนฉันก็ปกป้องลูกไม่ได้”
ซูซีไม่เข้าใจ “แล้วทำไมคุณไม่ไปหาผู้ใหญ่บ้านล่ะ”
ผู้ใหญ่บ้านดูไม่เหมือนคนที่จะเพิกเฉยต่อเรื่องแบบนี้
ในช่วงสิบแปดปีแรกที่ซูซีถูกทรมานนั้นเป็นเพราะสมองเธอไม่ปกติ ทำให้สื่อสารกับคนทั่วไปไม่ได้และไม่ค่อยได้พบปะใคร ผู้ใหญ่บ้านจึงทำได้เพียงตักเตือนด้วยวาจาเพียงไม่กี่คำ
แล้วเธอคนนี้ล่ะเป็นเพราะอะไรกัน?
อยู่ใต้ชายคาคนอื่น จึงจำต้องยอมจำนนงั้นหรือ?